شعر رمضان

رمضان گذشت از من چه كنم كه بينوايم
دل من ز حبّ دنيا نگذشت اي خدايم
تبعات هر گناهم شده بود سدّ راهم
تو به من عطا نمودي كه نباشد ادعايم
چو شدم گداي كويت شده‏ام خجل ز رويت
تو نشسته‏اي كنارم كه روا كني دعايم
متزلزل است بارم به كجا كشيده كارم
چه وداع اشكباري، شده آتشين بكايم
به كجا روم خدايا پس از اين سحر، سحرها
شب جمعه‏اي بيايد كه به سوي تو بيايم
بفداي ميزباني كه به وقت ميهماني
به بر گدا نشست و بر خويش داد جايم
چه دعاي باصفايي، چه رفيق باوفايي
چه خداي آشنايي كه نمود آشنايم
چه دعاي افتتاحي چه دو چشم پر سلاحي
چه توسلي چه ذكري چه بگويم اي خدايم
چه دمي چه نوحه خواني چه شبي چه گريه‏هايي
چه غمي چه روضه‏هايي كه تو كرده‏اي عطايم
به صفاي ليلة القدر به جمال نيمه بدر
تو خريدي آبرويم كه گداي هل اتايم
تو از اين خمارخانه بنمودي‏ام روانه
دل شب مدينه بردي كه غلام مجتبايم
به شب نزول قرآن، به شكاف فرق فرقان
به دلم نشست قرآن چو نمود علي صدايم
به علي و زينبينش به محبت حسينش
بنويس جان زهرا كه شهيد كربلايم
بنويس جان مهدي كه منم از آن مهدي
بخدا قسم خدايا كه نشان دهم وفايم

مصباح یزدی

مصباح یزدی: اطاعت از ریس جمهور اطاعت از خداست

آفتاب – یکی از اساتید حوزه علمیه قم گفت: «جریانات اخیرکه در کشور رخ داد، ولایت فقیه را هدف قرار داده بود». “محمدتقی مصباح یزدی” روز چهارشنبه در جمع گروهی از هنرمندان بسیجی از سراسر کشور در موسسه آموزشی امام خمینی(ره) در قم افزود: «سلسله جنبان این قضایا هر که بود درصدد حذف ولایت فقیه از نظام سیاسی کشور بود». وی ولایت فقیه را روح انقلاب و مشخصه این حکومت ذکر کرد و گفت: «دشمنان می‌خواستند یا این رکن اساسی را حذف و یا تضعیف و کمرنگ کنند که در این جریان برخی آگاهانه و برخی فریب خورده اقدام به این امر نمودند». وی ادامه داد: «ولایت فقیه به دلیل آنکه دارای پرتویی از انوار امام زمان(عج) است و مردم نیز بدلیل این که او را جانشین به حق ولیعصر(عج) می‌دانند اطاعت از او را همچون اطاعت از امام عصر بر خود لازم می‌دانند». مصباح یزدی اظهار داشت: «ولایت فقیه به عنوان رکن اساسی حکومت اسلامی است که هیچ یک از کشورها و ملل اسلامی نیز نظیر آن را ندارند و این امر باعث علاقه و جلب توجه بسیاری ملت‌های دنیا به کشور اسلامی ما شده است».

وی بر اساس خطبه‌ای از حضرت علی(ع) حقوق والی و سرپرست جامعه بر مردم را بزرگترین حق مردم بر مردم ذکر کرد و گفت: «رهبر وقتی قانون را تایید می‌کند بنابراین همه مصوبات قانونی همچون نماز و روزه بر مردم واجب می‌شود که این از حقوق والی بر مردم است».

وی افزود: «آنچه پس از پیروزی انقلاب اسلامی رخ داد این است که مردم اطاعت و محبت به ولایت فقیه را اطاعت و محبت به خداوند می‌دانند که در هیچ جای دنیا چنین چیزی وجود ندارد».

مدیر موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) ولایت فقیه را عامل پیروزی و دوام کشور و اساس رفع توطئه‌های دشمنان دانست و گفت: «در جامعه ما به این اصل درست توجه نشده و نمی‌شود».

مصباح یزدی اظهار داشت: «عموم مردم لزوم و اهمیت ولایت فقیه را درک می‌کنند ولی برخی خواص مسوولیت‌پذیر رهبری را مانند رییس جمهوری یک شخصیت سیاسی و نفر اول در کشور می‌دانند در حالی که این دو تعریف تفاوت ماهوی با یکدیگر دارد».

وی با اشاره به این که ولی فقیه جانشین امام زمان(عج) بوده ولی رییس جمهوری را مردم انتخاب می‌کنند، یادآور شد: «وقتی رییس جمهوری از جانب رهبری نصب و تایید می‌شود به عامل او تبدیل شده و از این پرتو نور بر او نیز تابیده می‌شود».

وی افزود: «وقتی ریاست جمهوری حکم ولی فقیه را دریافت کرد اطاعت از او نیز چون اطاعت از خداست».

مصباح یزدی خاطر نشان کرد: «قبل از انقلاب به دلیل جدایی دین از سیاست علما در این عرصه وارد نمی‌شدند در حالی که دیانت عین سیاست است که این شعار از سوی شهید مدرس مطرح و توسط امام به آن جامه عمل پوشانده شد».

وی افزود: «اکنون در فرهنگ دینی ما هر که دیندارتر است از ولایت فقیه حمایت می‌کند ولی هنوز بعد از 30 سال این اصل آنچنان که باید جا نیافتاده است».

وی تاکید کرد: «اصل اطاعت از رهبری شرعی است که بخشی از دین ما را تشکیل می‌دهد و رهبر نیز باید با تمام توان احکام اسلامی را پیاده کرده و نیازهای مردم را برآورده سازد».

مصباح یزدی افزود: «همه مردم از هر قشر و سنی که باشد نسبت به رهبر مسوولیت دارند و باید در حد توان خود از او حمایت کنند و این کمک محدود به قشر خاصی از مردم و مسوولان حکومتی نمی‌شود».

وی در بخش دیگری از سخنان خود به گویا و اثرگذار بودن زبان هنر اشاره کرد و گفت: «هنرمندان باید معارف اسلامی را در خود تقویت کنند تا در این مسیر تحت تاثیر عوامل سوء و انحرافی قرار نگیرند».

وی ادامه داد: «هنر نیز همچون علوم دیگر که میتواند هم مفید و هم مضر باشد که در این صورت و به دام لغزش‌ها افتادن هنرمند ضرر آن بیش از منفعت آن می‌کند».

كارگران به نقطه صفر فقر بازگشت

اين روزها داستان اقتصاد با روزهاي قبل از انتخابات فرق كرده است؛ يعني اگر تا همين چند وقت پيش دولتي‌ها وعده‌هاي رنگي مي‌دادند اما حالا كارگران بازهم بازگشته‌اند به همان نقطه صفر فقر. اين گزارش گوشه كوچكي از اين ادعا را نشان مي‌دهد. بخوانيدش! 

موسي خيلي خوش اخلاق نيست، اما تمامي همكاران وي در روزنامه او را دوست دارند. مخصوصاً وقتي كه بازي‌هاي ليگ برتر فوتبال برگزار مي‌شود، به دليل آن‌كه هنوز مثل جوان‌ترها حرص مي‌خورد و پاي تلويزيون بالا و پايين مي‌پرد، خيلي مورد توجه و علاقه جوان‌ترهاست. 

بيست سال است كه در روزنامه‌اي كه به كارگران تعلق دارد، رانندگي مي‌كند. ساعت 7 بعدازظهر به روزنامه مي‌رسد و يك راست سري به آبدارخانه مي‌زند. بعد از آن پاتوق وي يا صفحه‌بندي است يا تحريريه و بحث هميشگي هم بحث قرمز و آبي است. 

البته اين روزها موسي از هميشه خوشحال‌تر است. روزهاي آخر كار وي است و قرار است كه پس از بيست سال، نهايتاً او هم مثل ساير مردم بتواند شب‌ها راحت بخوابد. كار موسي ساعت 7 عصر آغاز مي‌شود و تا 5 صبح طول مي‌كشد. صفحات روزنامه را به چاپخانه مي‌برد و از آنجا هم روزنامه‌هايي را كه قرار است بين كارخانه‌هاي جاده قديم و مخصوص تهران – كرج توزيع شود را به دست مشتركان مي‌رساند. 

چند روزي است كه موسي بازنشسته شده است و دل بچه‌هاي تحريريه و ساير بخش‌هاي روزنامه براي او تنگ شده است. البته با وجود اينكه جاي موسي بين بچه‌ها خالي است، اما همه خوشحالند از اين كه به هر حال موسي هم توانست در روزگاري كه دهه هفتم عمرش را سپري مي‌كند، كمي استراحت كند. يكي از بچه‌ها هم حسرتي به حال موسي مي‌خورد و مي‌گويد: "ما كه اين همه كار كرديم و حقوق‌مان هميشه كمتر از 400 تومان است، خوش به‌حال موسي كه حداقل امسال حقوق بازنشسته‌ها را زياد كردند و از ما كه كار مي‌كنيم، بيشتر مي‌گيرد". 

موسي به روزنامه آمده اما مثل دوراني نيست كه شب تا صبح كار مي‌كرد، عصباني است و حال و روز خوشي ندارد. از بچه‌ها راهنمايي مي‌خواهد تا شكايتي تنظيم كنند، شكايتي از اينكه حقوق بازنشستگي او به اندازه حداقل حقوق كارگران تعيين شده است؛ 263 هزار تومان.
"با اين پول چگونه مي‌شود در مقابل فرزندان، عروس‌ها، دامادها و نوه‌هايي كه به خانه مي‌آيند، شرمنده نبود؟" موسي سوال مي‌كند، اما هيچ‌كدام از بچه‌ها نمي‌توانند سوال وي را جواب دهند. يكي از همكاران از وي مي‌پرسد كه مگر حداقل حقوق بازنشستگان 420 هزار تومان تعيين نشد؟ موسي جوابي ندارد، چون حرف‌هايي كه وزير رفاه و ساير مسوولان تامين اجتماعي مي‌زدند، با واقعيتي كه الان در برابر چشمانش قرار دارد، از زمين تا آسمان با هم متفاوتند. 

موسي به راه مي‌افتد تا از تامين اجتماعي شكايت كند، اما خودش هم چندان به نتيجه اميدوار نيست. "مي‌گويند كه حقوق خيلي از بازنشستگان، قبل از انتخابات زياد شد و الان دارد كم مي‌شود".


تهيه شده توسط س در تاريخ جمعه ۲۳ مرداد ۸۸ ساعت ۰۶:۰۸ | نظرات (502)

نگاهی به مشکلات کارگران

پائین بودن حقوق، عدم دریافت حقوق، اخراج

فرارو-مرتضی اصلاحچی: آن زمان که قیمت نفت در بالا ترین حد خود بود و برخی سیاستمداران داخلی سرخوش از بحران اقتصاد جهانی بودند و آنرا نوید بخش پایان لیبرالسیم می دانستند و ایران را مصون از بحران تلقی می کردند، شاید کمتر کسی گمان می کرد که بحران همچون طوفانی به سرعت قاره ها را به پیماید و راه خود را به ایران باز کند.

فارغ از اینکه بخواهیم نام "بحران" بر وضعیت کنونی کشور بگذاریم یا خیر اما واقعیت این است که اکنون اقتصاد ایران وضعیت ناگواری دارد و این مسئله گریبان همه را گرفته است. 

مشکلی برای همه
دولت از کاهش قیمت نفت و کسری بودجه در عذاب است، کارفرمایان از عدم وجود بازار برای فروش محصولات و عرضه کالاهای ارزان وارداتی نگران اند و کارمندان از تورم و بالابودن قیمت مسکن شکایت دارند.

در این بین اما وضعیت کارگران از همه وخیم تر است چراکه آنها علاوه بر تورم و بالا بودن قیمت مسکن مشکلات بنیادی تری نیز دارند. اگر کارمندان از وضعیت بد اقتصادی شکوه می کنند اما اطمینان دارند که آخر ماه "آب باریکه" ای وجود دارد که با آن به نحوی دخل و خرج خود را جور کنند و نگرانی ای بابت از دست دادن شغل نیز ندارند اما در هر بحران اقتصادی دیوار کارگران از همه کوتاه تر است و آنها اولین قربانیان هستند. 

تعدیل نیرو، کابوس کارگران
دیگر امری عادی شده است که در پی کوچک ترین تغییر منفی در بازار، کارفرمایان اقدام به تعدیل نیرو می کنند و بدون در نظر گرفتن وضعیت کارگران، نیروهای مازاد را اخراج می کنند تا از این طریق قسمتی از ضرر خویش را جبران کنند. قرار دادهای موقت نیز به آنها یاری می رسانند چراکه در بسیاری مواقع این امر در پوشش عدم تمدید قرار داد انجام می پذیرد تا دست کارگران از وزارت کار نیز کوتاه بماند.

این یک بخش مسئله است و از طرف دیگر آن کارگرانی نیز که از این شانس برخوردار بوده اند که مشمول تعدیل نیرو نشوند در بسیاری مواقع با عدم دریافت حقوق مواجه اند و معمولا انبوهی از معوقات را از کارفرمای خود طلب کارند و اکثرا نیز به خاطر از دست ندادن شغل خود دم نمی زنند و سیاست صبر و انتظار را پیشه می کنند تا گشایشی حاصل شود و حقوق ماهیان گذشته خویش را دریافت نمایند. 

ماه ها در انتظار حقوق
شاید به نظر آید که اینها وضع بهتری از بیکاران دارند اما مسئله این است که اگر بیکاران روزها را به خوابیدن و حرص خوردن می گذرانند و یا با روی آوردن به شغل های کاذب و یا مسافر کشی تلاش می کنند امورات خود را بگذرانند اما این قشر صبح تا بعد از ظهر کار می کنند و دستمزد نمی گیرند.

شاید شوخی به نظر آید اما واقعیت این است که در حال حاضر کارگران بسیاری از واحدهای تولیدی-صنعتی کار می کنند اما حقوق نمی گیرند و کارفرمایان به بهانه عدم فروش کالاها و نداشتن اعتبار از پرداخت حقوق سر باز می زنند و این کارگران باید جنس نسیه از مغازه ها بردارند و از دوست آَشنا پول قرض کنند به امید اینکه روزی معوقات خویش را دریافت نمایند.

این وضعیت اما برای مدت کوتاه دوام دارد و زمانی که میزان نسیه از حدی تجاوز کند و دیگر دوستی باقی نمانده باشد که از او قرض گرفته نشده باشد، مشکلات دو صد چندان می شود. 

«کارگران ریسندگی-بافندگی کاشان22 ماه حقوق نگرفتند» این جمله مزاح نیست، بلکه تیتر خبری از یک واقعیت تلخ است که دیروز در خروجی خبرگزاری ایلنا قرار گرفت. واقعا غیر قابل تصور است که کارگران چگونه می توانند نزدیک به دوسال کار کنند بدون اینکه حقوق بگیرند و این سوال است که آنها در این مدت چگونه زندگی خود را گذرانده اند. 

-1200 کارگر لاستیک البرز، 8 ماه بدون حقوق!( آذر 87) 

-کارگران فرنخ و مه نخ قزوین به خاطر چندین ماه عدم دریافت حقوق جاده بین المللی قزوین را بستند.(بهمن 87)

-کارگران ایران ترمه و تهران پتو یکسال بدون حقوق کار کردند (بهمن 87) 

-تعدادی از کارگران شرکت همکار ماشین در اعتراض به عدم دریافت حقوق خود مقابل استانداری تهران تجمع کردند.(فروردین88)

-کارگران کارخانه نساجی سیمین اصفهان به خاطر شش ماه عدم دریافت حقوق روبروی استانداری اصفهان تجمع کردند. (مرداد 88)

اخباری از این دست بسیارند و فقط کافی است چرخی در سایت های خبری بزنیم تا پی ببریم که استثنای عدم پرداخت حقوق کارگران اکنون تبدیل به قاعده گشته است.

خط فقر-حداقل دستمزد 
اخراج کارگران و عدم دریافت حقوق حد اعلای مشکلات کارگران است اما آنها با مشکل مزمنی به نام حداقل دستمزد مواجه اند، مشکلی که سبب می شود با توجه به میزان خط فقر همواره کارگران زیر آن خط قرار داشته باشند.

اگرچه مقامات دولت نهم از ارائه نرخ "خط فقر" سرباز می زنند اما نظر کارشناسان بر این است که در تهران و شهرهای بزرگ خط فقر در حدود 800 هزار تومان است و عده ای دیگر نیز 500 هزار تومان را به عنوان میانگین خط فقر در کشور مطرح می کنند.

هر کدام از این ارقام را که مد نظر داشته باشیم زمانی که دریابیم حداقل حقوق کارگران در سال 88، 270 هزار تومان است متوجه می شویم که تحت هر شرایطی کارگران زیر این خط قرار دارند و این تازه در شرایطی است که آنها بیکار نشده باشند و با مشکل عدم دریافت حقوق مواجه نباشند.

به نظر می رسد وضعیت اقتصادی ایران اکنون دچار چرخه باطلی شده است که روزنه امیدی در آن مشاهده نمی شود. اقتصاد کشور دچار رکود است و به این خاطر کارخانه جات تولیدی- صنعتی سطح تولید خود را پائین آورده اند، از دیگرسو دولت به خاطر تامین نیاز داخلی بسیاری از کالا ها را از خارج وارد می کند که این امر نیز به تعطیلی تعداد دیگری از کارگاه های داخلی می انجامد، تورم بالا است ومردم قدرت خرید ندارند و...

اکنون اقتصاد ایران ملغمه ای از تمام بیماری ها است و لازم است با نگاهی کلان و موشکافانه راه حل های منطقی و عملی برای آن پیدا کرد چون با تداوم این روند بدون شک کارگران در چرخه اقتصاد خهرد خواهند شد و کسی نمی داند در آن شرایط چه اتفاقاتی رخ خواهد داد

بیکاری کاهش نیافته است؛

بیکاری کاهش نیافته است؛ بیکاری افزایش یافته است!

فرارو- بیکاری؛ و این همه مناقشه بر سر نرخ بیکاری.
آیا نرخ بیکاری در جامعه ایران کاهش یافته است؛ یا افزایش؟

آمارهایی اعلام شده از سوی مراجع رسمی چنگی به دل نمی زند و بسیاری از کارشناس اقتصادی، نمایندگان مجلس و تصمیم سازان را در کابوس تردید گرفتار کرده است.

شاید بر همین اساس است که ایران توان آن را ندارد که دست به تنظیم برنامه‌های درازمدت مناسب برای حل معضلاتی چون بیکاری بزند.

آمار درست و صحیح قاموسی است که مه را از دور دست افق پس می زند، اما در ایران جماعتی از کارشناسان اقتصادی و نمایندگان مجلس بر این باورند که آمارهای اعلام شده از سوی مركز آمار ایران و وزارت كار نادرست است و نمی‌تواند مبنای حركت آینده باشد.

مرکز آمار ایران نرخ بیکاری بهار 88 را 1/11 درصد اعلام کرده که در قیاس با زمستان 87؛ 4/1 درصد کاهش داشته است.

بررسی نرخ بیکاری گروه سنی دارای نرخ بیکاری بالا، یعنی جوانان 15 تا 29 ساله حاکی است در بهار 88؛ 4/20 درصد از فعالان این گروه سنی بیکار بوده‌اند که نسبت به بهار سال87 این نرخ 8/1 درصد افزایش یافته است.

حامیان دولت بر اساس این آمار رضایت خود را از عملکرد دولت نهم در کاهش نرخ بیکاری اعلام کرده اند.

جعفر قادری عضو كمیسیون برنامه و بودجه مجلس در گفت و گو با ایلنا با اشاره به عملكرد خوب دولت در كاهش نرخ بیكاری می گوید: دولت در این زمینه نیز موفق بوده؛ به طوری كه نرخ بیكاری از 15 درصد به زیر 10 درصد رسیده است.

اما؛ این آمار محل اعتراض بسیاری از نمایندگان مجلس و كارشناسان اقتصادی است.

محمدتقی رهبر عضو كمیسیون قضایی و حقوقی مجلس هشتم در گفت‌وگو با ایلنا، با تاكید بر این كه اگر 2 را با 2 جمع كنیم، حاصل فقط 4 می‌شود، می‌گوید: این كه به‌جای حل معضل بیكاری، آمار را دست‌كاری كنیم و بگوییم كه هر كس در هفته یك ساعت كار كند، شاغل است، كاری غیراخلاقی و متضاد با اهداف نظام اسلامی است.

وی با طرح این سوال كه اگر با تغییر آمار، بیكاری را كم نشان دهیم، آیا مرتكب خیانت نشده‌ایم، می‌گوید: در حالی كه بسیاری از كارخانه‌ها با مشكل روبرو هستند و مدیران مجبور به تعدیل نیرو شده‌اند، چگونه می‌توان از كاهش نرخ بیكاری سخن گفت.

موید حسینی‌صدر دیگر نماینده مجلس شورای اسلامی نیز با اشاره به این كه مراجعات مردمی به نمایندگان برای یافتن شغل تمامی ندارد، می‌گوید: نرخ بیكاری را زیر 12 درصد اعلام می‌كنند، در حالی كه بالاتر از 20 درصد است.

اما اگر نرخ بیکاری در ایران کاهش داشته است پس آثار این کاهش کجاست؟ به باور كارشناسان، در صورت كاهش نرخ بیكاری، نیروی جویای كار حاضر به فروش ارزان نیروی كار خود نخواهد بود؛ به عبارتی، رابطه مستقیمی بین نرخ بیكاری و قیمت نیروی كار وجود دارد و با افزایش نرخ بیكاری، نیروی كار مجبور خواهد بود تا دست به ارزان‌فروشی هرچه بیشتر زند.

دبیر شورای هماهنگی کارفرمایان کشور در همین زمینه می‌گوید: با وجود این که خط فقر در کشور بالای 850 هزار تومان است، می‌بینیم بسیاری از جوانان بیکار هستند، یا با دریافتی‌های بسیار کم و ساعات کار طولانی فعالیت می‌کنند.

وی در مورد روش تعیین و اعلام وجود 7/2 میلیون نفر بیکار در فصل بهار 88، ضمن رد آمار اعلامی از سوی مركز آمار ایران تاکید می‌کند كه طبق استانداردهای بین‌المللی، روش درست تعیین تعداد افراد بیکار بررسی بیکاران بین سنین 14 تا 29 سال است که در این بخش حداقل 50 درصد جمعیت کشور وجود دارد. برآوردها نشان می ‌دهد حداقل 25 درصد از آنان بیکار هستند.